Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

HENRI GOUGAUD : ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΗΓΗΤΗ

Ο Henru Gougaud στην Αθήνα

 Της Μαρίας Παπανικολάου

Στις αρχές του Οκτώβρη και συγκεκριμένα το πρώτο Σαββατοκύριακο του μήνα, βρέθηκε στη χώρα μας, ο μεγάλος Γάλλος αφηγητής Henri Gougaud, με την ευκαιρία ενός τριήμερου σεμιναρίου με θέμα την αφήγηση. Θα αναρωτηθείτε πιθανότατα, ποιός είναι ο Henri Gougaud και γιατί θα έπρεπε να αναφερθεί το γεγονός ανάμεσα σε δεκάδες επισκέψεις ξένων, ως σημαντικό και εξαιρετικό.
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι έχουν την πολυτέλεια να ακολουθούν την καρδιά τους προς την κατεύθυνση που αυτή υποδεικνύει, η τέχνη της αφήγησης και του προφορικού λόγου κερδίζει όλο και περισσότερους φίλους σε όλο τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα. Όσοι λοιπόν ακολούθησαν την καρδιά τους προς το δρόμο του λόγου και της «αιώνιας»  αφήγησης γνωρίζουν πως ο Henri Gougaud είναι ένας ζωντανός μύθος για το χώρο.
Αφηγητής, συνθέτης, μουσικός, συγγραφέας, καλλιτέχνης και στοχαστής, ένας ΔΑΣΚΑΛΟΣ, ένας σοφός, ο Henri Gougaud στα 82 χρόνια παραμένει ένας άνθρωπος που θα ήθελε πολύ κάποιος να γνωρίσει από κοντά.

Με την συμβολή και την αμέριστη συνεργασία του ΠΟΦΑ (Πανελλήνιος Σύλλογος Φίλων της Αφήγησης) και της αγαπημένης, ξεχωριστής και σπουδαίας Ελληνίδας αφηγήτριας Λίλης Λαμπρέλλη (που υπήρξε μαθήτρια του), ο μεγάλος Γάλλος αφηγητής και πολυγραφότατος συγγραφέας μοιράστηκε τη γνώση και τη σοφία του με Έλληνες αφηγητές για τρεις ολόκληρες μέρες και αυτό είναι ένα σημαντικό γεγονός.

Henry Gougaud και Λίλη Λαμπρέλλη
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ένα και μόνο βιβλίο του, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ γεμάτο από ιστορίες από όλο τον κόσμο ξαναγραμμένες από το μοναδικό, αφηγηματικό λόγο του Γάλλου αφηγητή, παρόλα αυτά ο Gougaud έχει γράψει δεκάδες βιβλία και συνεχίζει να γράφει είτε προσπαθώντας να διασώσει την προφορική άυλη κληρονομιά των ιστοριών, των μύθων και των παραμυθιών, είτε γράφοντας πρωτότυπα έργα που έχουν βραβευτεί. Τυχεροί οι σχεδόν είκοσι Γαλλόφωνοι Έλληνες που παρακολούθησαν αυτό το μεγάλο δάσκαλο στο σεμινάριό του.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, τα παραμύθια, οι μύθοι και οι ιστορίες έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ της χαμένης μας επαφής με το πολύ μακρινό και βαθύ παρελθόν μας, τότε που ο κόσμος μοιραζόταν τη χαρά, τη λύπη, τη σοφία, τη γνώση και το φόβο του θανάτου μέσα από το λόγο.

Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος του αφηγητή ακολουθεί πιστά αυτή την αρχή. Χωρίς σκηνικά, χωρίς πολυτέλειες και χωρίς φλυαρίες: εικαστικές και λεκτικές, ο αφηγητής έχει μόνο το λόγο του και την ύπαρξή του, τη μορφή του δηλαδή ως εργαλείο μετάδοσης των παραμυθιών από γενιά σε γενιά.
Η συμμετοχή της υπογράφουσας στο σεμινάριο δίνει την ευκαιρία για μια ταπεινή προσέγγιση στα λόγια του δασκάλου μέσα από κάποιες μικρές σημειώσεις:

«Η τέχνη της αφήγησης είναι η τέχνη των ανθρώπινων σχέσεων» λέει ο Gougaud  και συνεχίζει «η αφήγηση αγαπά τον άνθρωπο, είναι μια τέχνη ουμανιστική».
Είναι απίστευτο στις μέρες μας, με την δυνατότητα των μεγάλων κινηματογραφικών έργων, των τηλεοράσεων, των υπολογιστών, ακόμα και των πολυπρόσωπων θεατρικών παραστάσεων, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των απερίγραπτων σε δυνατότητες ηλεκτρονικών συσκευών, τόσοι άνθρωποι να γεμίζουν ασφυκτικά χώρους για να ακούσουν έναν άνθρωπο να αφηγείται παραμύθια. Άραγε τι αναζητούν; Τι είναι αυτό που ψάχνουν; Την απλότητα, τη σοφία, την ψυχαγωγία;

Ο δάσκαλος και οι συμμετέχοντες στο σεμινάριο με την οικοδέσποινα Λίλη Λαμπρέλλη
Ο Γκουγκώ λέει: «Ψάχνουν την παλιά επαφή με το λόγο, τη συγγένεια που αυτός δημιουργούσε ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο αφηγητής όταν μιλά ΘΥΜΙΖΕΙ στους ανθρώπους γνώριμες φωνές, οικείες!»
Και συνεχίζει: «Τα πάντα είναι μνήμη. Η μνήμη των αισθήσεων έχει διαφορετική διάρκεια από εκείνη της πραγματικότητας. Πέρα από τη μνήμη του Λογικού, υπάρχει η μνήμη των αισθήσεων, αυτή προσπαθεί να ανασύρει ο αφηγητής, να την ξυπνήσει. Μια ιστορία που έρχεται από παλιά γεμάτη με τις μνήμες των ανθρώπων, ζητά ένα καλό αφηγητή για να τη «γεμίσει» με τις δικές του θερμές μνήμες – μνήμες αισθητηριακές – να της δώσει σάρκα και οστά,  να την ξυπνήσει μέσα από το λόγο του και να την ζωντανέψει».

Πόσο απλό και πόσο σύνθετο στα αλήθεια. Ποιος μεγαλύτερος σκοπός για ένα αφηγητή από το να δώσει τη θέρμη των δικών του μνημών και αναμνήσεων στις παλιές ιστορίες;
Στον κόσμο αυτό της απόλυτης λογικής και των ψυχρών υπολογισμών έχει στα αλήθεια ο αφηγητής θέση; Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Όμως ναι, έχει, γιατί όλοι έχουν ανάγκη από τη ζεστασιά της ανάμνησης, από τη νοσταλγία των μικρών στιγμών που μόνο μέσα από το λόγο ενός καλού αφηγητή θα ξυπνήσουν μέσα μας.

Ο δάσκαλος Gougaud μιλά αργά, κάθε του λέξη πέφτει στην αίθουσα σαν ένα μικρό γυαλιστερό και πολύτιμο μαργαριτάρι. Η ερευνά του μακροχρόνια και η γνώση του βαθειά.
Λόγια σοφά, λόγια να μη χάνεις
ούτε ανάσα
«Τίποτα γραπτό δεν μπορεί να αντικαταστήσει το προφορικό» λέει. Μα πόσο οξύμωρο σε μια εγγράμματη κοινωνία, όπου παγκοσμίως το γραπτό καθορίζει την ύπαρξη την ίδια και επιβάλλεται νομικά και ηθικά. Κι όμως ο προφορικός λόγος είναι εδώ για να μας ενώσει με την κλωστή που κάπου χάθηκε ή κόπηκε. Αυτή την κόκκινη κλωστή των παραμυθιών που είναι τελικά ο διάδρομος ανάμεσα στον αρχέγονο άνθρωπο με τον σύγχρονο μέσα από το λόγο, τις ιστορίες, την ζεστή ανάσα και τις λέξεις που αβίαστα μεταφέρουν τις παλιές μνήμες.
Είναι λίγες οι φορές που μια συνάντηση ανθρώπων γίνεται ευκαιρία για τόση πολλή και τόσο ουσιαστική σκέψη. Ο λόγος κυριαρχεί αλλά αυτό που ενώνει την ομάδα είναι η αγάπη προς την αφήγηση, μια τέχνη παλιά, ίσως η παλαιότερη στον κόσμο, αλλά και μια τέχνη τόσο  αναγκαία στην εποχή μας. Μια τέχνη που «γειώνει» και επαναφέρει στις βασικές αρχές όλους όσους τη γνωρίσουν.
Δεν είναι λίγες οι φορές που ένα μικρό (για τους πολλούς) γεγονός υπήρξε τόσο σημαντικό για λίγους. Όμως εδώ, στην περίπτωση αυτή, αυτοί οι λίγοι που παρακολουθήσαμε αυτό το τριήμερο σεμινάριο είμαστε αφηγητές, είμαστε εκείνοι που θα βγουν στο κοινό για να «ξυπνήσουν»  με το λόγο τις προαιώνιες αυτές μνήμες γεμίζοντάς τις με τις δικές μας «θερμές» μνήμες και χαρίζοντάς τις σε όλο τον κόσμο που θα έρθει να μας ακούσει.

Να γιατί αυτή η επίσκεψη ήταν τόσο σημαντική.
Τελικά όμως υπάρχει κάτι μαγικό όταν μιλά ένας καλός δάσκαλος: τα λόγια του είναι σαν ένα πουλί που πετά ψηλά, λίγοι θα το δουν, ίσως λίγοι το ακούσουν όμως θα έχει περάσει πάνω από πολλά κεφάλια και θα έχει ανακατέψει τον αέρα με τις μεγάλες του φτερούγες.
Τούτο το άρθρο μετέφερε λίγες στιγμές από την επίσκεψη του αφηγητή και συγγραφέα Henri Gougaud, ενός μεγάλου δασκάλου που πέρασε από τα μέρη μας στις αρχές του Οκτώβρη και ανακάτεψε τον αέρα με τις φτερούγες, τις ιστορίες, τη γνώση και τη σοφία του.  

To site του Henri Gougaud :  https://www.henrigougaud.info/




Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Σεμινάριο από το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος: Η Σημασία του Λαϊκού Παραμυθιού

Φίλοι και φίλες του παραμυθιού εν μέσω καλοκαιριού μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για ένα σεμινάριο για το Λαϊκό παραμύθι.
Από το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος ένα σεμινάριο δυναμικό με εξαιρετικά ονόματα creme de la creme του χώρου!!!
Εδώ αντιγράφω και παραθέτω το link για το σεμινάριο!
Το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος, ως Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο και αναγνωρισμένο από το Υπουργείο παιδείας, έρευνας & Θρησκευμάτων του και ως Κέντρο Διά Βίου Εκπαίδευσης, διοργανώνει:
Σεμινάριο 200 ωρών εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, κατάρτισης και εξειδίκευσης σε θέματα προφορικής λαϊκής παράδοσης.
Σκοπός του προγράμματος
  • Να προσφέρει απαραίτητες γνώσεις για το ελληνικό λαϊκό παραμύθι και τη σχέση του με τα άλλα είδη της προφορικής μας παράδοσης καθώς και με τη μυθολογία.
  • Να διερευνήσει τις σχέσεις του ελληνικού λαϊκού παραμυθιού με τα παραμύθια του κόσμου, και να εισαγάγει την βασική έννοια της παγκοσμιότητας / οικουμενικότητας των παραμυθιών.
  • Να εισαγάγει τις διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις στη μελέτη και την κατανόηση των παραμυθιών, των θρύλων και των μύθων, όπως η λαογραφική, ανθρωπολογική, ψυχαναλυτική κ.α.
  • Να βοηθήσει στην επιλογή παραμυθιακού υλικού για χρήση σε διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης αλλά και σε διάφορα καλλιτεχνικά και πολιτιστικά δρώμενα.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ:

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Ο πατέρας του σπιτιού. Παιχνίδια με το χρόνο

της Μαρίας Παπανικολάου

ε εντάξει πέρασε πάλι καιρός! Έτσι είναι ο καιρός περνάει και πίσω δε γυρνάει. Μαζί του παίρνει και τα παλιά και φέρνει καιρνούρια. Είναι ο χρόνος αδηφάγος καταναλωτής! Χωνεύει τα παλιά και τρώει τα νέα.

Το καλοκαίρι άρχισε δυναμικά με το Φεστιβάλ Παραμυθιών στο Κιάτο και τους παραμυθάδες επι πόδας για έναν καιρό που με το δυσάκι σου στον ώμο λες παραμύθια εδώ κι εκεί εύκολα και απλά έξω από τους τέσσερις τοίχους! Χαρά και ευλογία.

Ετοιμάζονται και άλλα φεστιβάλ και χίλιες δυο αφηγήσεις. Να εδώ θα δεις το πρόγραμμα της Τζιάς για φέτος ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΖΙΑ (πάτα εδώ)

Φαντάζομαι και πάλι ο κόσμος θα κατακλύσει το όμορφο νησί να δει τους παραμυθάδες! Τι καλά!

Φέτος είχαμε και μια απίστευτη έκπληξη από το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΟΥΑΛΙΑΣ (BEYOND THE BOARDER) (δες κι εδώ). Οι οργανωτές έκαναν Live streaming σε κάμποσες αφηγήσεις και πραγματικά ήταν ένα δώρο εξ ουρανού.
Είχα βάλει σκοπό να πάω φέτος αλλά με πρόλαβε η ανατροπή και δεν τα κατάφερα. Πόση χαρά που μπόρεσα να παρω "μυρωδιά" από αυτό το υπέροχο Φεστιβάλ.

Νέοι και παλιοί παραμυθάδες όπως παντού να
λένε  παραμύθια. Υπέροχα.

Με την ευκαιρία ρίξαμε και μια ματιά να δούμε τι κάνουν οι νέοι παραμυθάδες.

Λοιπόν κι εγώ ετοιμάζομαι. Ήρεμα και σιγά σιγά αλλά αυτή την προσμονή της συνάντησης που μου έλειψε τόσο το χειμώνα...

Είναι φορές που ενώ θες να πεις, να αφηγηθείς αισθάνεσαι να βουλιάζεις σε μια σιωπή τόσο βαριά, τόσο γεμάτη. Μια σιωπή που σε κάνει να κυλάς προς τα μέσα για να βρεις τη φωνή σου.

Ελπίζω να βρούμε πολλές πολλές φωνές και αυτό το καλοκαίρι. 
Διαβάζω τα ονόματα των αφηγητών στα φεστιβάλ και δεν γνωρίζω πολλούς βασικά δεν γνωρίζω παρά έναν δυο, όχι από τους παλιούς, από τους νέους εννοώ, και πόσο χαίρομαι που συνεχίζει τούτη η τέχνη να βρίσκει φαναράκια και φάρους για να λάμπει μέσα στα καλοκαιρινά σκοτάδια, όταν τα αστέρια ανεβαίνουν πιο ψηλά στον ουρανό για να αφήνουν τους παραμυθάδες να λάμπουν μέσα από τις ιστορίες τους. Από την άλλη αισθάνομαι και λίγο να γερνώ και αυτό είναι ΤΕΛΕΙΟ. 
Το αισθάνομαι με τόση ηρεμία να βαραίνουν χρόνια πιο πολλά και πιο πολλά. Να μην έχω πια τις ίδιες αγωνίες, να μην προσπαθώ να βρεθώ στο μέλλον αλλά να πιπιλίζω το παρόν
ώσπου να λιώσει.

Καλό καλοκαίρι παραμυθάδες ακούστε τον Daniel Morden να ψάχνει τον πατέρα του σπιτιού, σήμερα 17 Ιουνίου, ημέρα του πατέρα και να μην μπορεί να τον βρει καθώς ο χρόνος παρόντας και μέλλοντας έχει κρατήσει μέσα στο ίδιο σπίτι όοοοοολους τους πατεράδες του σπιτιού...

Υποκλίνομαι! Θα τα πούμε στις βρύσες, στα δάση και τα αλώνια, στις πλατείες και στα μονοπάτια,στα ξωκκλήσια και κάτω από τις ελιές

Μαρία και παραμυθού
17 Ιουνίου 2018






Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

(unboxing) ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΩΣ ΠΟΙΗΣΗ του Max Luthi (μτφ. Εμμανουέλα Κατρινάκη)

Καλησπέρα σας!!! Με βίντεο σήμερα...





Μόλις το διαβάσω θα σας γράψω!!!


Μαρία Παραμυθού
28/3/2018

Τα σέβη μου

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Οταν η εκπαίδευση καταργεί τη δημιουργικότητα

Ο σερ Κεν Ρομπινσον
Αγαπημένοι φίλοι,

εξωγενείς αλλά σημαντικοί παράγοντες με κρατούν μακριά από τη συνεπή παρουσία μου εδώ στην Αχελώνα.

Παρόλα αυτά το μυαλό μου δε σταματά να λειτουργεί προς κατευθύνσεις άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενες με την αφήγηση, τη δημιουργικότητα και την εκπαιδεύση... Απλά καθημερινά πράγματα.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα βίντεο σχετικά με τη δημιουργικότητα και την εκπαίδευση από τον Σερ Κεν Ρομπινσον. Δεν χρειάζεται να πω πολλά...μπορείτε να καταλάβετε γιατί τα σχολεία μας έκλεισαν τις πόρτες στη δημιουργικότητα...και ας λένε οτι την έχουν...οχι δεν την έχουν.
Είχα παλιότερα ανεβάσει και ένα βίντεο με τον Ευγένιο Τριβιζά για το ίδιο θέμα...με κατατρέχει!!!


Ο Κεν Ρόμπινσον (Sir Ken Robinson), που γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 4 Μαρτίου 1950, είναι συγγραφέας και σύμβουλος σε θέματα εκπαίδευσης και καλλιτεχνικής παιδείας. Διετέλεσε διευθυντής του έργου Η Τέχνη στα σχολεία μεταξύ 1985 - 1989, καθηγητής Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Γουάργουϊκ (Warwick) και εχρίσθη ιππότης (παίρνοντας τον τίτλο του Sir) για τη συμβολή του στην εκπαίδευση.
Ο Κεν Ρόμπινσον έχει προτείνει ότι για να συμμετάσχουν και να επιτύχουν, η εκπαίδευση πρέπει να αναπτυχθεί σε τρία μέτωπα. Πρώτον, ότι θα πρέπει να προωθεί τη πολυμορφία προσφέροντας ένα ευρύ πρόγραμμα σπουδών και να ενθαρρύνει την εξατομικευμένη μαθησιακή διαδικασία. Ότι θα πρέπει να προωθεί την περιέργεια μέσω της δημιουργικής διδασκαλίας, η οποία εξαρτάται από την υψηλής ποιότητας κατάρτιση των εκπαιδευτικών. Τέλος, ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αφύπνιση της δημιουργικότητας μέσω εναλλακτικών διδακτικών διαδικασιών που έχουν λιγότερη έμφαση στην τυποποίηση των εξετάσεων, δίνοντας την ευθύνη για τον καθορισμό της πορείας της εκπαίδευσης σε επιμέρους σχολεία και εκπαιδευτικού.

Με αγάπη

Μαρία παραμυθού παπανικολάου
26/2/2018


Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Αφήγηση: Συμμετοχή σε Ελληνικά και Διεθνή Φεστιβάλ Αφήγησης

Αφηγητές και συνοδοιπόροι παραμυθάδες και μη,

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ το 2018

με αφορμή μια εξαιρετικά τιμητική πρόταση από χώρα του εξωτερικού να πάω σε ένα παγκόσμιο φεστιβάλ πριν από 4-5 χρόνια ξεκίνησα να ψάχνω και να αναζητήσω την παγκόσμια κατάσταση στα Φεστιβάλ Αφήγησης. Μια εξαιρετική διαδικασία που με έμαθε πολλά και που μου έδειξε πόσο δύσκολο (αλλά όχι ακατόρθωτο) είναι να ξεκουνηθείς από τη μικρή Ελλαδίτσα και να συμμετέχεις σε φεστιβάλ ανά την υφήλιο. 

Το ταξίδι του αγαπητού Δημήτρη Προύσαλη στον Καναδά στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ το 2017, αλλά και οι προσπάθειες συναδέλφων να ανοίξουν τα φτερά τους προς το εξωτερικό ήταν η αφορμή να θυμηθώ την πρόταση που τότε απέρριψα για πρακτικούς και προσωπικούς λόγους... αλλά και το υπέροχο όνειρο ενός ταξιδιού για όλους τους παραμυθάδες, που όχι μόνο θα σε φέρει σε επαφή με επαγγελματίες αφηγητές από όλο τον κόσμο αλλά θα έχεις τη δυνατότητα να γνωρίσεις ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και με την ίδια παγκόσμια αφηγηματική γλώσσα.

Πολύ μεγάλη περιφάνια για την Ελληνική Αφήγηση η συμμετοχή του Δημήτρη
Διεθνές Φεστιβάλ του Μοντρεαλ (Chirine El Ansary, Mike Burns, Tuup,
 Dan Yashinsky και  στη μέση Dimitris Prousalis)

Είναι βέβαια κάμποσοι παραμυθάδες που μας έχουν τιμήσει στο εξωτερικό και από τις παλιότερες γενιές και από τις νεότερες και είναι και κάποιοι που από την αρχή είχαν τη δυνατότητα να αφηγηθούν έξω, απλά αναφέρω το Δημήτρη σαν ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Θεωρώ πως ο καθένας έχει το δικαίωμα να δοκιμάσει και να πετύχει τη συμμετοχή του σε αυτά τα φεστιβάλ. Και έτσι πρέπει αν κανείς το αισθάνεται και το θέλει. Όλα μπορούν να συμβούν και το όνειρο δεν είναι και τόσο μακρινό. Υπάρχουν πολλοί ιστότοποι που θα σας ενημερώσουν για τους όρους και τον τρόπο συμμετοχής σε κάθε φεστιβάλ. Αναζητήστε τους πολύ εύκολα.

Αν εντόπιζε κανείς κάποιο πρόβλημα, αυτό σίγουρα δεν είναι ούτε η θέληση (και ποιος δεν θα ήθελε να πάει), ούτε η γλώσσα (δόξα τω θεώ οι Έλληνες είναι πολύγλωσσοι άλλοι μιλούν παραπάνω από μια γλώσσες και αυτό ισχύει και για τους παραμυθάδες).

Προσωπική άποψη εκφέρω, αν εντόπιζα ένα πρόβλημα, θα εντόπιζα το κυριότερο στα περιορισμένα budget των φεστιβάλ και τα έξοδα από τη μακρινή Ελλάδα που ξεπερνούν το μέσο όρο των εξόδων που συνήθως καλύπτει ένα φεστιβάλ για ένα παραμυθά που προέρχεται από χώρες της κεντρικής και της Δυτικής Ευρώπης. Από την άλλη, έχω παρατηρήσει οτι αν μια διοργάνωση είναι να δώσει χρήματα για εισιτήρια κτλ σε ένα "εξωτικό" αφηγητή τότε μάλλον προτιμούν κάποιον που είναι μόνιμος κάτοικος σε κάποια από τις χώρες διεξαγωγής των φεστιβάλ ή κάποιον πραγματικά μακρινό καλεσμένο από τις χώρες της Ασίας, της Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής ή της Αυστραλίας.

Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός οτι είναι καλό να σε δουν επι τω έργω για να σε καλέσουν, πράγμα δύσκολο για τους Έλληνες, αφού συνήθως δεν συμμετέχουν (στο μεγάλο τους σύνολο) σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ. Μόνο κάποιοι τυχεροί μπορεί να κάνουν την πρόσκληση ξένου αφηγητή σε Ελληνικό φεστιβάλ με την πολύ λογική  προσμονή της ανταπόδοσης της φιλοξενίας.
Όλα όμως θέλουν το χρόνο τους...

Δείτε εδώ και ετοιμαστείτε μιας και είναι αρχή του χρόνου και όλοι ετοιμάζονται για τα φετινά event:

http://www.brandanew.co/10-storytelling-festivals-you-must-attend-in-2016/

Είμαι σίγουρη πως θα βρούμε τις άκρες μας και θα έχουμε μεγαλύτερη και ουσιαστική συμμετοχή στο μέλλον σε Διεθνή φεστιβάλ. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή και μεθοδικός τρόπος δουλειάς και παρουσίασης της δουλειάς μας. Πάντως μπράβο σε όσους κάνουν την Ελληνική αφήγηση γνωστή στο εξωτερικό είναι μοναδικό.

Θεωρώ πως αν ο καθένας από μας κάνει την έρευνά του θα διαπιστώσει πως υπάρχει ένα παγκόσμιο καζάνι που βράζει στο χώρο της αφήγησης και θα ανακαλύψει και πολλά φεστιβάλ σε γειτονικές μας, βαλκανικές χώρες ...πράγμα απίστευτο αλλά αληθινό και πραγματικά σημαντικό. Από κει και πέρα, η όμορφη παρουσίαση της δουλειάς, τα social media, και η εξωστρέφεια μπορούν εύκολα να μας βγάλουν από το καβούκι μας.

Τα Ελληνικά Φεστιβάλ

Οσο για τα Ελληνικά φεστιβάλ, που ετοιμάζονται και φέτος, είναι δυστυχώς ή ευτυχώς θέμα γνωριμιών και καλών σχέσεων με τα κατά τόπους φεστιβάλ. Παλιά ήμουν σκεπτική με τις επιλογές που γίνονταν από και προς για το βγάλσιμο της υποχρέωσης ή γιατί είμαστε φίλοι, τώρα καθόλου δεν με πειράζει. ΚΑΛΥΤΕΡΑ να γίνονται και ζουν και να είναι ΖΩΝΤΑΝΑ και δυναμικά τα φεστιβάλ και ας καλούν όποιους θέλουν και για όποιο λόγο. Είναι σημαντικό να ΥΠΑΡΧΟΥΝ και να ανατροφοδοτούνται συνεχώς με παλιούς και νέους αφηγητές.
Πάντως ειλικρινά (και αυτό αφορά τους νέους) είναι πολύ πιθανό και μάλιστα σχετικά εύκολο να επιτύχει κανείς τη συμμετοχή του σε ένα από τα επόμενα Ελληνικά φεστιβάλ αρκεί να κάνει γνωστή την παρουσία τους στους διοργανωτές και να κλείσει μια καλή συμφωνία.


Νομίζω (και επαναλαμβάνω σαν γηραιά κυρία που επιμένει) πως αυτή τη στιγμή η ίδια η παρουσία των φεστιβάλ είναι που έχει σημασία και στα άλλα θα βρούμε το δρόμο μας.
Όσο για τα διεθνή αναζητήστε και ΤΟΛΜΗΣΤΕ ειδικά αν έχετε τη μικρή ή τη μεγάλη δυνατότητα να βάλετε και εσείς λίγο το χέρι στην τσέπη σας. Αξίζει τον κόπο!!!


Υποκλίνομαι και χαιρετώ μέχρι νεοτέρας

μαρία παπανικολάου
9/1/2018